counter create hit

مطالب مرتبط:
هر آنچه که درباره ویتامین B۱ نمی دانید

هر آنچه که درباره ویتامین B۱ نمی دانید

  به گزارش جهان نیوز، خانواده ویتامین B به طور کلی شامل ویتامین B۱ (تیامین)، ویتامین B۲ (ریبوفلاوین)، ویتامین B۳ (نیکوتینیک اسید/ نیاسین / نیاسین آمید)، ویتامین B۵ (پانتوتنیک اسید)، ویتامین B۶ (پیریدوکسین)، ویتامین B۱۲ ( سیانو ...

بلای وحشتناکی که راننده شیطان صفت سر دختر بیچاره آورد | پوریا با نیرنگ مرا به خانه اش برد و ....

مرد شیطان صفت وقتی دید دختری مشکلات روانی دارد او را با وعده های عاشقانه فریب داد و به خلوتگاه کشاند.

وندی شرمن: ترامپ، آمریکا را از برجام خارج می کند

معاون اسبق وزیر خارجه اسبق آمریکا می گوید انتظار دارد رئیس جمهور کشورش آمریکا را از توافق هسته ای با ایران خارج کند.

این مرد شیطان صفت به 2 همکار زنش تجاوز وحشتناک کرد و ....

این مرد شیطان صفت به 2 همکار زنش تجاوز وحشتناک کرد و .... | کارمند فیسâبوک در هر فرصتی با تهدید چاقو به همکارانش تعرض میâکند.

میزان تخلف در صندوق ذخیره فرهنگیان ۱۵ هزار میلیارد تومان است/ احتمال افزایش تخلفات در صندوق ذخیره

رئیس کمیته تحقیق و تفحص از صندوق ذخیره فرهنگیان با اشاره به گزارش قرائت شده کمیته تحقیق و تفحص از صندوق ذخیره فرهنگیان در مجلس، از تخلف 15 هزار میلیارد تومانی در این صندوق خبر داد. ...

محبوس شدن دو کارگر در بالابر

دو کارگر افغان که در بالابر مغازه گیر کرده بودند، علی رغم تلاش آتش نشان ها به دلیل جراحات وارده فوت کردند.

غذا هایی که تصور نمی کنید سرشار از کلسترول بد هستند

وجود چربی در بدن برای ایجاد اسید های صفراوی، عملکرد قلبی عروقی و مجموعه ای از فرایند های بدن ضروری است.

اعزام زیردریایی های بریتانیا به سمت سوریه

زیردریایی های بریتانیا به دستور ترزا می، نخست وزیر این کشور به سوی آب های مجاور سوریه حرکت کردند تا در صورت صدور فرمان آتش، مواضع ارتش سوریه را با موشک هدف قرار دهند. ...

جزئیات واژگونی کامیونت در بزرگراه آزادگان

رئیس اداره تصادفات پلیس راهور پایتخت به بیان جزئیات واژگونی کامیونت در بزرگراه آزادگان پرداخت و گفت: خوشبختانه این حادثه خسارت جانی نداشت.

سازمان سنجش: منتظر نظر ۳ وزارتخانه درباره «مدل پیشنهادی کنکور» هستیم / برگزاری آزمون های غیرحساس به صورت الکترونیکی در سال ۹۷

رییس سازمان سنجش آموزش کشور از برگزاری آزمون های غیرحساس به صورت الکترونیکی در سال ۹۷ خبر داد.

ماکرون: بشار اسد از گاز کلر، استفاده کرده است

رئیس جمهوری فرانسه مدعی است دولت دمشق دست کم از گاز کلر علیه شهروندانش استفاده کرده است و پاریس هم به وقتش پاسخ این اقدام را خواهد داد.

اردوغان: به همکاری مان با ایران پایبند هستیم

رئیس جمهوری ترکیه امروز (پنجشنبه) تاکید کرد: به ائتلافمان با واشنگتن، شراکتمان با روسیه و همکاری مان با ایران پایبند خواهیم بود.

ممنوعیت صید برخی از آبزیان در آب های هرمزگان

شیلات هرمزگان با توجه به فرارسیدن فصل بهار و آغاز تخم گذاری آبزیان، صید برخی از آبزیان در حال انقراض را در خلیج فارس، محدوده آب های هرمزگان ممنوع اعلام کرد. ...

زنی میانسال روی ریل متروی ایستگاه راه آهن سقوط کرد، اما زنده ماند

ایرنا نوشت: هوشیاری عوامل انتظامی و امنیتی ایستگاه مترو راه آهن موجب شد تا یک خانم میانسال که در محوطه ریلی قرار داشت از مرگ حتمی نجات یابد.

جاده های ۵ استان بارانی است/ ترافیک در محور هراز و چالوس

پلیس راهور ناجا اعلام کرد: ترافیک در مسیر جنوب به شمال محور هراز و کرج -چالوس سنگین است.

راه های ارتباطی با بانک مرکزی درباره نرخ ارز

بانک مرکزی ایران به منظور پاسخ به سوالات مردم در خصوص یکسان سازی نرخ ارز، راه های ارتباط با این بانک را اعلام کرد.

اولویت برای کوچک روزانه "فاطمه رامی آریا"

خوشی های کوچک و روزمره «فاطمه معتمد آریا»

سایت اخبار شش و هفت: او می توانید ببینید که در شب از شب های تهران ایران است. پیاده راه می رود. می دوم. و این حضور بدون واسطه به آن اعتقاد دارند. من می گویم این وضعیت صورت های دیگر را به رسمیت نمی شناسد. او چه کسی است ؟ جلسه cran شبکه در "روبان آبی" iland در وسط از عمل کمر خمیده از ظلم و ستم و جنگ یا مادر به شیر گاز و آشپزخانه در طبقه پایین باز قرار می دهد و در "اینجا بدون من؟" نه برای مرد mdemaria نام ' پسوند. به یاد داشته باشید او گفت: وقت پیش دو سال پیش. مان می افتم؛ آنجا كه می گفت، «جامعه بیشترین الگو برای بازیگر شدن را به من داده است». لابد این قدم زدن ها هم اثرات همان شیوه آموزشی است كه او از كانون پرورش فكری به ارث برده؛ «امپرویزه». شیوه ای كه در آن هنرجو به دیدن و حس كردن دقیق محیط اطرافش ترغیب می شود و از رودخانه بی كران آدم ها و آهن ها و آه ها، چیزكی در قلبش ثبت و ضبط می كند و وقتی صدای «اكشن» را می شنود، چشم ها، گلو و بدنش، پر می شود از همان خاطره كم رنگ: «نگاه من به جامعه، مربوط به دوره ای ا ست كه در كانون، آموزش بازیگری می دیدم. بعدش هم در دانشسرای هنر و بعد هم در واحد نمایش با همكاران و دوستان قدیمی ام، سعی می كردیم، همه چیز را در لحظه خلق كنیم. برای در لحظه خلق كردن، احتیاج به وسعت دید نسبت به جامعه ای كه در آن زندگی می كنید، دارید.» از مردم گفتن نقش های او در این سال ها، یك به یك فرق كرده اند، همانطور كه تهران و جامعه ای كه او آینه دارش بوده، عوض شده است. در نوجوانی و جوانی، مسیر مشخصی داشته این پیاده روی ها؛ از خانه ای در شمال شهر بیرون می آمد یا به كتابخانه شماره 13 كانون پرورش فكری در نیاوران می رفت برای آموختن نقاشی، مقاله نویسی و تئاتر یا به دل خیابان ها می زدتا آدم ها را ببیند، بشناسدشان، رفتارهای شان را در پس ذهن ثبت كند و شب برای اعضای خانواده اش از «مردم» بگوید. خانواده ای هنرمند و به قول خودش یك خانواده مهربان، همبسته، حامی و با دیسیپلین: « در خانواده ای بزرگ شدم كه همیشه موسیقی، تئاتر، سینما و... دور و برش می چرخید. حتی علاقه مندی های پدر و مادرم به هنر عمیق و ریشه ای بود. به همین خاطر نفهمیدم از چه زمانی به هنر علاقه پیدا كردم. همیشه فكر می كنم این علاقه در من بوده، یعنی انگار تولدم با فرهنگ و هنر آغشته بوده، با این حساب خیلی تلاش نكردم به آن دست پیدا كنم، بلكه به نوعی در روابط خانواده ام مستتر بود.» دلم می خواهد كسی باشم كه هستم حالا اما پیاده روی ها، طولانی می شود و شب، كش می آید. می خواهم از این سایه كه می افتد روی سنگفرش های نیاوران، بپرسم كه كیست و این وقت شب اینجا چه می كند اما نمی شود. پرسیدن این سؤال از كسی كه بیش از 20 نقش پرخاطره در ضمیر ناخودآگاه ما ساخته، سخت است و از آن سخت تر، پرسیدن چیستی و كیستی از یك هنرمند است: «در جهان بی هویت امروز، در جهانی كه همه می خواهند سر و دم و شاخ تو را بكنند و تو را تبدیل به موجود دیگری كنند، دلم می خواهد كسی باشم كه هستم. برای این كار، آدم باید تاوانی بدهد و از مسیری عبور كند. حالا من به عنوان یك زن در جهان پرتلاطم اطرافم در خاورمیانه، ممكن است تركش های زیادتری بخورم. در چنین شرایطی، بهتر بودن از نظر من، یك زیست پر آرامش است؛ یك زندگی كه به سمت به دست آوردن صلح، امنیت خاطر در زندگی و روابط انسانی دوستانه تر پیش می رود. اینها همه برایم؛یعنی زندگی بهتر.» خاطره دیدار با پدر در آتش نشانی دزاشیب همین جمله ها كافی است كه برگردد به گذشته، به اینكه كوچك ترین بچه یك خانواده بوده و در رفت وآمدهای هر روزه اش در دزاشیب، پدرش را می دید: «پدرم فرمانده ایستگاه آتش نشانی و مؤسس چند شعبه آتش نشانی در تهران بود. همین ایستگاه آتش نشانی دزاشیب شمیران را پدرم درست كرد و سه، چهار ساله بودم كه می رفتم و می دیدمش. یك فرمانده منظم، قدرتمند و در عین حال مهربان و عاطفی. یادم است وقتی از جلوی آتش نشانی دزاشیب رد می شدیم، پدر در زمین والیبالی كه برای ایستگاه درست كرده بود با مامورانش والیبال بازی می كرد. خودش هم همیشه نخستین نفری بود كه در تیم می ایستاد. وقتی رد می شدیم، او را می دیدم كه یا در حال آماده باش بود یا در حال بازی والیبال.» شغل پدر است یا صفات مادر كه سرمایه سیمین معتمدآریا می شود برای آینده اما هرچه هست او فداكاری را در همین خانه و در میان اعضای خانواده اش آموخته: « درس اصلی خانوادگی ما این بود كه میزان ارزش هر آدمی به اندازه كمكی است كه می تواند به دیگران بكند. این چیزی بود كه پدرم در سه، چهار سالگی به ما یاد داد. نمی توانم غیر از آن چیزی كه آموزش دیده ام، فكر كنم، مادرم هم همینطور. همیشه بهترین چیزهایی را كه برایش هدیه می آوردند كادو پیچ می كرد و می داد به كارگرانی كه در خانه ما رفت وآمد داشتند. همیشه بهترین چیزهایش برای دیگران بود، دیگرانی كه شاید نیازمندتر از ما بودند.» با همین چیزهای روزمره زندگی می كنم پیاده روی به دراز كشیده، سقف آسمان اواخر مهر، كوتاه و كوتاه تر می شود و شب، آبستن باران های پاییزی است. پاییز اما برای معتمدآریا فصل ماندن در خانه نیست؛ فصل تولد است و حیات، حتی اگر محروم از حرفه اش باشد: «در تمام سال هایی كه نتوانستم در سینما و تلویزیون حضور داشته باشم، خیلی طبیعی زندگی كردم. یك آدم بدوی هستم در زندگی، یعنی با همین چیزهای روزمره زندگی می كنم و از احساس امنیتم لذت می برم. از اینكه به خانه ام برسم، به گل و گیاه داخل خانه ام توجه كنم، غذا بپزم، به گربه های كوچه برسم، از همسایه ام با خبر شوم كه در چه حالی است، از زیبایی كوچه و حیاط و همسایه های اطراف لذت می برم. هر چیزی كه فكر كنید، یك آدم معمولی با آن زندگی می كند، من هم با همان زندگی می كنم، اما شاد و سرمست می شوم.» بهانه های كوچك خوشبختی سرمست از هوای خنك پاییزی، چشم هایش را به خیابان و اطراف دوخته و بی آنكه كلمه ای از دهانش خارج شود یا لب هایش به حركت درآید، لحظه لحظه این روزها را نفس می كشد و اینها همه برای او مفهوم زندگی هستند: «از هر تغییر كوچكی لذت می برم. مدام در حال كنكاش هستم. دور و بر خودم، خانه ام، محیط اطرافم، همسرم و خانواده و دوستانم را عاشقانه دوست دارم. چیزهای عادی مثل خریدن سبزی و پاك كردنش، آنقدر به من لذت می دهد كه بازی كردن در یك درام شكسپیر. اینها همه چیزهایی است كه من را خوشبخت می كند.آدم خوشبختی هستم. خیلی خوشبختم كه می توانم به چیزی اعتراض كنم. خوشبختم كه می توانم چیزی را بسازم. خوشبختم كه گاهی اوقات می توانم جلوی یك فاجعه انسانی را بگیرم، كمك كنم برای نجات یك نفر از اعدام و.. . خوشبختم كه می توانم سهم مالی كوچكی از دیگران را به دیگرانی كه بیشتر از همه احتیاج دارند برسانم. اینها چیزهایی است كه خوشبختم می كند. چیزهای كوچكی كه همه آدم ها در محیط خودشان و در اشكال مختلف انجام می دهند و من از انجام دادن شان لذت می برم.» اینجاست كه قدم هایم به قدم هایش می رسد. سایه برمی گردد و به من خیره می شود. او كیست؟ زن شوخ طبع و بذله گوی «همسر» یا مادر ماتم زده «بهمن»؟ رفیق و یار كلاه قرمزی یا صدای مغمومی در «زیر تیغ»؟ هر چه هست، تصویری زنانه از تهران است؛ نگران و دلواپس فردای این آدم ها و آمده در خیابان تا در آینه آنها، خود را بهتر ببیند و بشناسد. همه نقش های سیمین هنرپیشه در «هنرپیشه»، زنی افسرده و تنهاست كه از زندگی هیچ لبخندی نمی گیرد. نازایی او در این فیلم، بازتاب یكی از بزرگ ترین دغدغه زنان ایران در آن ده؛ یعنی فرزندآوری است. او تصویر بی تكراری از لیلایی را كه هنوز ساخته نشده به سینما عرضه می كند؛ تصویر زن ایرانی كه می تواند زنانگی اش را به پای همسرش بریزد، حتی اگر زن كولی لالی كه همسرش برای بچه آوردن می گیرد، نه لال باشد و نه مادر شود. همسر پیشینه ای كه معتمد آریا در تئاتر و دنیای تئاتر عروسكی به همراه آورد، فخیم زاده كارگردان را متقاعد می كند كه او می تواند نقش زن شوخ و شنگ و محكمی را بازی كند كه قرار است رقیب همسرش در مدیریت یك شركت در حال فروپاشی شود. «همسر» در آن سال عجیب 1372و در آن دهه عجیب تر، بازتاب تلاش زنانی بود كه پس از سال های جنگ، دنبال به دست آوردن جایگاه خود در جامعه بودند. كلاه قرمزی و پسرخاله وقتی كه قرار شد مثلث بی تكرار جبلی، طهماسب و معتمدآریا دوباره سر یك فیلم شكل بگیرد، كسی فكرش را هم نمی كرد كه معتمدآریای جوان خوب از پس نقش مادر برآید. تا آن دوره، مادرهای واقعی، مادرهای جا افتاده و میانسالی بودند كه نه می خندیدند و نه از زندگی جدید چیزی می دانستند اما مادری كه معتمدآریا در «كلاه قرمزی و پسرخاله» به یادگار می گذارد، همان مادر علی حاتمی است و راستی مگر مادر می تواند چیزی جز این باشد؟ روسری آبی درست در همان سالی كه معتمد آریا نقش مادر كلاه قرمزی را بازی می كند، می پذیرد كه در فیلم رخشان بنی اعتماد، نقش دختر جوانی را بازی كند كه در دل روستایی فقیر، عهده دار سرپرستی خانواده اش است تا اینكه عشق جوانی به پیرانه سری چون عزت الله انتظامی می افتد. بازی او در «روسری آبی» آینه ای است تمام نما از زنان دیروز و امروز ایران كه ساده و سختكوش و پاك، به جست وجوی معنای عشق می روند و گاهی آن را پیدا می كنند. گیلانه 10 سال بعد، دوباره معتمدآریا و دوباره فیلمی از رخشان بنی اعتماد. حالا آن جوان دیروز، زن میانسالی است با تجربه فراوان برای بازی در نقش های متفاوت و لذتی عمیق برای بازی كردن نقش های غیرقابل بازی. او این بار باید ننه گیلانه شود و زیر بمبارانی كه سال ها تهران را قطعه قطعه می كرد، همراه دختر و پسرش زندگی كند، با آنها بر سر مفاهیم اولیه زندگی بجنگد، از كمر درد بنالد و گاه در دل تنهایی، لالایی ای را زمزمه كند. قصه ها زندگی نوبر كردانی چه می شود؟ این سؤال زنانی ا ست كه تمام آن سال ها با «روسری آبی» یكی شده بودند و خود را در نقش معتمدآریا می دیدند. پاسخ این سؤال در یكی از اپیزودهای فیلم «قصه ها»ست؛ فیلمی كه بنی اعتماد 20 سال بعد می سازد تا سرنوشت آدم های قصه هایش را به تصویر بكشد. در «قصه ها»، نوبر حالا زن رسمی یكی از كارگران كارخانه حاجی شده و باید منتظر بماند تا وكیل حاجی مرحوم از راه برسد و نامه ای به او برساند.